W grupie pierwszej, gdzie opłaty były wypłacane za najlżejszą dzienną pracę, jako zasadą było przyjęcie 0,3 dniówki obrachunkowej. W miarę narastania stopnia trudności wykonanej pracy, wzrastała również stawka dniówki obrachunkowej do 0,5, 0,7, 0,9 i 1,0 dniówki obrachunkowej.
Za najcięższe i wymagające większych kwalifikacji, którą stosowano w VII grupie opłat, wówczas wypłacano do 2,0 dniówek obrachunkowych za wykonanie dziennej normy pracy.
Różnica opłaty w dniówkach obrachunkowych pomiędzy poszczególnymi grupami wynosiła 0,2 dniówki obrachunkowej. W każdej spółdzielni normy pracy były dostosowane do miejscowych warunków. Jako zasadę przyjęto, by opłaty w dniówkach obrachunkowych za wykonanie normy pracy były stałe i nie podlegały zmianie. Normy i opłata za pracę były zatwierdzone przez ogólne zebranie członków spółdzielni. Podział dochodów spółdzielni między członków odbywał się zgodnie z liczbą wypracowanych przez każdego z nich dniówek obrachunkowych. Ostateczne rozliczenie odbywało się pod koniec roku, a co miesiąc stosowano zaliczkę na poczet rocznego dochodu spółdzielni.