Wspomnienia z lat 1910–1918.
W malarstwie posługiwała się przede wszystkim akwarelą i techniką olejną, a także rysowała, projektowała witraże, zajmowała się kolorową litografią i malarstwem na szkle Jej twórczość nacechowana była secesyjną stylistyką. Głównym źródłem inspiracji były dla niej baśnie i legendy, choć tworzyła także prace o treści patriotycznej czy rysunki z życia legionów. Niektóre rysunki o tej tematyce jeszcze w czasie I wojny światowej publikowano w „Wiadomościach Polskich”. Jej dzieła wystawiano w Zachęcie (1908–1923, wystawa monograficzna w 1925), w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1911), w Moskwie (1913), w paryskim Grand Palais (1913), w Wilnie (1914) czy w Salonie Polskiej Sztuki Nowoczesnej (1920). W 1926 została członkinią Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, a w 1938 Bloku Zawodowych Artystów Plastyków. Współpracowała z redakcją „Płomyka”. Malowała pocztówki.
Stworzyła ilustracje do publikacji: Olek Niedziela autorstwa Marii Czaplickiej (1911), Trzy powiastki o harcerzach Zuzanny Rabskiej (1921), Opowiadanie o urwisie Antku i o szkrabie, morskim chłopcu oraz inne dziwne historje Marii Niklewiczowej (1922), Baśń o szopce Artura Oppmana (ok. 1922).