Jedyne dostępne informacje na temat jej biografii są zasługą George’a MacLeana oraz Ulricha Rappena, którzy, rozpoczynając poszukiwanie danych do książki na temat Hug-Hellmuth, zwrócili się z prośbą o nie do Anny Freud, kontynuatorki jej prac nad adaptacją teorii psychoanalitycznej do psychologii dziecka.
Dorobek naukowy Na oscylującą wokół psychologii dziecka działalność naukową Hug-Hellmuth dominujący wpływ wywarły jej trzy role – analityczki, nauczycielki oraz opiekunki syna siostry przyrodniej. Doprowadziło ją to do wyłożonej podczas VI Międzynarodowego Kongresu Psychoanalitycznego w Hadze (1920 rok) tezy o niemożności łączenia funkcji analityka oraz rodzica. Stwierdzenie to wychodziło naprzeciw postępowaniu Zygmunta Freuda, Maxa Grafa czy Melanie Klein przystępujących do analizowania własnych dzieci oraz opierało się na założeniu o rodzicielskim narcyzmie i zbyt wysokim poczuciu swobody analitycznej.