Innym istotnym elementem dorobku Hug-Hellmuth były natomiast spostrzeżenia zawarte w referacie o technice analizowania dziecka, który został wygłoszony podczas tego samego kongresu, a także we wcześniejszym artykule Kinderpsychologie, Pädagogik opublikowanym w czwartym numerze „Jahrbuch für psychoanalytische und psychopatologische Forschung” oraz własnej pierwszej psychoanalitycznej pracy Analyse eines Traumes eines funfeinhalbjährigen Knaben poświęconej osobie jej podopiecznego Rolfa. W powyższych tekstach psychoanalityczka akcentowała rolę uczucia miłości w relacjach pomiędzy dzieckiem a rodzicami, którego niedobór, a nie nadmiar – jak sugerował Isidor Sadger – miał doprowadzać do samobójstw w okresie dojrzewania, protestowała przeciwko tabuizacji dziecięcej i młodzieńczej seksualności oraz postulowała traktowanie dziecka przez psychoanalityka tak, jak zwykł on traktować dorosłych pacjentów. Hug-Hellmuth jest również uznawana za twórczynię techniki „odgrywania ról” podczas analizowania dziecka oraz popularyzatorkę łączenia teorii psychoanalitycznej z pedagogiką i edukacją.