Został wyznaczony na wychowawcę w Gimnazjum i Liceum Salezjańskim im. Piusa XI. W Różanymstoku zastał go wybuch II wojny światowej. W latach 1940–1941 skończył studia teologiczne w Krakowie i 19 października 1941 w Kielcach, z rąk bp. Franciszka Sonika przyjął święcenia kapłańskie po których przebywał w domu rodzinnym i pomagał w parafii pw. bł. Wincentego Kadłubka, która funkcjonowała przy klasztorze Cystersów. Następnie pracował jako katecheta i wychowawca w zakładzie salezjańskim w Kielcach. W latach 1946–1947 był rektorem kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdańsku Oruni, który znajdował się na terenie parafii pw. św. Ignacego. Pełnił tam także obowiązki przełożonego domu zakonnego, który przynależał do wspólnoty salezjańskiej w Rumi. Po roku pracy w Gdańsku przełożeni skierowali go ponownie do Rumi, a następnie do Kutna. W 1948 poczynił starania o podjęcie pracy duszpasterskiej w parafii w Kobylance, którą wcześniej odwiedził.