W 1668 Papebroch wraz z Gotfrydem Henskensem udał się na podróż po regionie mozańsko-mozelańskim w celu zebrania dokumentów potrzebnych do dalszych prac nad Acta Sanctorum. Ze względu na stan zdrowia swojego kompana jezuici zatrzymali się na miesiąc w Luksemburgu. Czas ten poświęcił na szczegółowe badania nad dokumentem oereańskim. W ich wyniku jezuita uznał ów dokument za falsyfikat powstały najprawdopodobniej w XI wieku. Odkrycie bollandysty skłoniło go do dalszych studiów nad dokumentami pochodzącymi z czasów merowińskich. Wyniki swoich badań opublikował w 1675 roku we wstępie do drugiego kwietniowego tomu Acta Sanctorum, zatytułowanym Propylaeum antiquarium circa veri ac falsi discrimen in vetusis membranis, które dało początek naukowym metodom krytyki średniowiecznych dokumentów. W swoim dziele Papebroch zawarł nie tylko podstawy dyplomatyki, ale również uznał za falsyfikaty niektóre dokumenty fundacyjne klasztorów benedyktyńskich. W obronie swojego zakonu wystąpił benedyktyński mnich, Jean Mabillion. Nie tylko podważył on część osądów Papebrocha, ale również wydał De re diplomatica libri VI, co współcześni badacze uważają za początek dyplomatyki.