thumb|Gajusz Fabrycjusz Luscynus ze słoniem thumb|Signum Legio V Alaudae Wykorzystywanie słoni bojowych w armii rzymskiej było sporadyczne, bowiem – jak pokazały to bitwy, w których uczestniczyły – łatwo wpadały one w panikę i były „wspólnymi nieprzyjaciółmi”, jak to określił grecki historyk Appian z Aleksandrii.

Historia Chociaż wykorzystanie słoni bojowych w obrębie Morza Śródziemnego jest najbardziej znane z wojen punickich (264–146 p.n.e.), między Kartaginą a Rzymem, to prekursorem wprowadzenia słoni bojowych na tym terenie był przede wszystkim król Epiru Pyrrus. Władca sprowadził dwadzieścia słoni, aby zaatakowały nieprzygotowanych do walki z nimi Rzymian w bitwie pod Herakleą w 280 roku p.n.e. Słonie doskonale spełniły swoje zadanie, płosząc rzymskie konie i tratując żołnierzy. W następnym roku Epiroci ponownie rozmieścili podobną liczbę słoni, atakując Rzymian w bitwie pod Ausculum (pyrrusowe zwycięstwo), co wywołało wśród żołnierzy panikę, choć podobno pewnemu centurionowi udało się podbiec do jednego ze słoni i odrąbać mu trąbę mieczem.