Być może zainspirowana zwycięstwami Pyrrusa, Kartagina opracowała własny sposób wykorzystania słoni bojowych i wykorzystała je na szeroką skalę podczas pierwszej wojny punickiej (264–241 p.n.e.), między innymi w bitwach pod Akragas w 261 roku p.n.e., Adys i Tunesem w 255 roku p.n.e., oraz pod Panormos w 250 roku p.n.e., a także drugiej wojny punickiej (218–201 p.n.e.), podczas której kartagiński dowódca i polityk Hannibal przeprowadził swoją armię ze słoniami przez Alpy, choć wiele z nich zginęło w trudnych warunkach klimatycznych. Ocalałe słonie z powodzeniem wykorzystano w bitwie nad Trebią w 218 roku p.n.e. Rzymianie w końcu opracowali skuteczną taktykę przeciw słoniom, co doprowadziło do porażki Hannibala w decydującej o losach drugiej wojny punickiej bitwie pod Zamą w 202 roku p.n.e.; szarża słoni była nieskuteczna, ponieważ zdyscyplinowane rzymskie manipuły po prostu je przepuściły przez przerwy między swoimi szykami.
Rzymskie słonie bojowe Kilka słoni schwytanych w 275 roku p.n.e., podczas wojny pyrryjskiej (282–272 p.n.e.), trafiło do Rzymu, gdzie wzięły udział w triumfie. Nie wiadomo jednak, co się stało z nimi później;