być może zginęły na arenie podzielając los około 140 słoni zdobytych przez Lucjusza Cecyliusza Metellusa Dentera na Sycylii w bitwach z Kartagińczykami. Na przełomie III i II wieku p.n.e. Rzymianie krótko wykorzystywali na szerszą skalę słonie pochodzące z Afryki, zdobyte na Kartagińczykach lub podarowane przez króla Numidii Masynissę (10 słoni w 198 i 153 roku p.n.e). Wykorzystali je podczas drugiej wojny macedońskiej (200–197 p.n.e.), między innymi w bitwie pod Kynoskefalaj w roku 197 p.n.e. W czasie wojny z Seleukidami (192–188 p.n.e.) wojska rzymskie wykorzystały słonie w bitwach pod Termopilami (191 rok p.n.e.) i Magnezją (190 lub 189 rok p.n.e.). Rzymianie wykorzystali również słonie bojowe podczas wojny hiszpańskiej (181–133 p.n.e.), do między innymi nieudanego przełamywania drewnianych umocnień miasteczek celtyberyjskich w 153 roku p.n.e., inwazji Gajusza Juliusza Cezara na Brytanię w roku 54 p.n.e. (1 słoń), oraz wojny domowej Cezara z Pompejuszem (49–45 p.n.e.), w bitwie pod Tapsus w roku 46 p.n.e., gdzie po raz ostatni w historii starożytnego Rzymu użyto dużej ilości słoni podczas jednej bitwy.