Prawdopodobnie istotną rolę odkrywają tu również czynniki związane z samym charakterem danego siedliska.
Zwierzę wiedzie samotny tryb życia, kontakty społeczne ograniczając w zasadzie do rozmnażania. Jego gruczoły miedniczne produkują stęchłą wydzielinę. Być może zwierzę używa jej do oznaczania swego terenu.
Włosopuklerznik wrzaskliwy znany jest ze swojego głosu, od którego pochodzą nazwy zwierzęcia (angielska screaming hairy armadillo, dosłownie krzyczący pancernik włochaty). Zaniepokojone, zwierzę wydaje z siebie głośny krzyk przypominający głos płaczącego dziecka, składający się z różnorodnych przechodzących w siebie dłuższych i krótszych dźwięków. Superina i Abba podają podstawową częstotliwość 600,1 Hz z odchyleniem standardowym 90,9 Hz, z pikiem 3179,8 Hz z SD 560,6 Hz. Jego rola polega na zaskoczeniu drapieżnika, co daje włosopuklerznikowi czas na ucieczkę.