Aktywność włosopuklerznika wrzaskliwego także zależy od pory roku i panującej temperatury. Kiedy mu ciepło, wychodzi na żer popołudniem i nocą. Zimą wychodzi z nory zwykle w południe i wczesnym popołudniem. Na wyższych wysokościach również preferuje aktywność dzienną. Zimą niekiedy wygrzewa się na słońcu. W sumie jest aktywny przez około 3 godziny na dobę (czyli mniej od leniwca).

Jak podaje IUCN, wedle badań z argentyńskiej Catamarki 1 osobnik zajmuje teren 3,4 ha, natomiast wedle badania z prowincji Buenos Aires 5,2 ha. Z tej ostatniej pochodzą też badania nad sezonową zmiennością areału. Jesienią i zimą zależnie od płci włosopuklerzniki korzystały z 0,23 ha (samice) i 0,27 ha (samce), podczas gdy wiosną i latem liczby te rosły do 0,75 i 0,13 ha. Superina i Abba podają z kolei areał od 0,23 do 5,3 ha, zwracając uwagę na większe tereny zajmowane przez samce. Z kolei wedle badań boliwijskich z Parku Narodowego Kaa-Iya zagęszczenie wyniosło 0,58 włosopuklerznika na km². Wedle innych badań z tego samego kraju 13 000 zwierząt zajmowało teren 340 km². Areały zajmowane przez dane osobniki zachodzą na areały ich sąsiadów, czy to tej samej, czy to przeciwnej płci.