Wobec tych faktów, użytkowany dotychczas w armii niemieckiej czarnoprochowy karabin Mauser Gewehr 71/84 stał się z dnia na dzień konstrukcją przestarzałą. Dlatego też GPK (Gewehrprüfungskomission – pol. Komisja Doświadczalna Broni Piechoty) zainicjowała prace nad nowym karabinem, który zasilany byłby nowym rodzajem amunicji elaborowanej prochem bezdymnym. Początkowo planowano zmodernizować Gewehr 71/84 i stosowaną w nim amunicję (11 × 60 mm R) poprzez zmianę materiału miotającego oraz zmniejszenie kalibru z 11 mm do ok. 7–8 mm. Szybko jednak uznano, że powstała w ten sposób broń nie będzie konstrukcją perspektywiczną.
Prace rozpoczęto więc od początku. Nowy karabin i nabój miały zostać opracowane z wykorzystaniem rozwiązań najlepszych konstrukcji europejskich. Nowo zaprojektowany nabój 7,9 × 57 mm J był jednym z pierwszych naboi karabinowych bez kryzy wystającej. Dzięki temu możliwe było uproszczenie budowy magazynka. W nowym karabinie zastosowano stały magazynek pudełkowy ładowany przy pomocy 5-nabojowych ładowników (rozwiązanie zaadaptowane z austro-węgierskiego karabinu Mannlicher M1886).