Lekkie krążowniki – jak niektóre jednostki typu Cleveland – otrzymały odpowiednio 4 i 6, niszczyciele typu Gearing zaś otrzymały 3 poczwórne i dwa podwójne stanowiska dział tego typu. Inne okręty, z mniejszą ilością dostępnej przestrzeni i zapasu wyporności, otrzymały zwykle jedynie zestawy podwójne, choć niektóre z nich otrzymały również większe zestawy. Dopiero w połowie 1944 roku udało się zaspokoić potrzeby marynarki w tym zakresie – wtedy jednak zapotrzebowanie na nie gwałtownie wzrosło w związku z atakami kamikaze, gdy ich skutkiem postanowiono zwiększyć liczbę tego rodzaju dział na okrętachJohn Campbell: Naval Weapons, s. 149.. Wśród pierwszoliniowych amerykańskich okrętów, które przetrwały wojnę, jedynie cztery niszczyciele typu Gridley nigdy nie zostały wyposażone w Boforsy. thumb|Poczwórny zestaw Bofors 40 mm L/56 na pancerniku USS „New Jersey” (BB-62) w 1944 roku. Odległość między osiami luf każdej z par wynosiła 243 mm, osie dwóch par natomiast, były oddalone od siebie o 1,524 metra. W 1937 roku United States Army testowała pojedyncze działo Boforsa chłodzone powietrzem, zaś w 1940 roku Chrysler podjął się produkcji tej armaty z użyciem brytyjskich planów. United States Navy nabyła pewną liczbę tych dział, celem uzupełnienia dział chłodzonych wodą na niektórych niszczycielach.