Ostatecznie działa te zostały zamontowane na okrętach podwodnych i kutrach torpedowych typu PT, niektórych niszczycielach eskortowych i okrętach desantowych.
Konstrukcja Działka 40 mm Boforsa miały szybkostrzelność 160 pocisków na minutę, podczas gdy zastąpione przez nie działka 27,9 mm jedynie 150/min. Same pociski dział Boforsa miały ponad dwukrotnie większą masę i niemal dwukrotnie większy zasięg. W poczwórnym zestawie działka 40 mm Boforsa stanowiły wówczas najbardziej efektywny system broni przeciwlotniczej w całym arsenale Stanów Zjednoczonych. Potwierdził to rezultat bitwy pod Santa Cruz, w której mimo taktycznej porażki amerykańskiej floty, działa Boforsa – obok kierowanych radarem dział 127 mm L/38 pancernika „South Dakota” i krążownika „San Juan” – przyczyniły się do utraty przez japońską flotę ponad 140 najbardziej doświadczonych pilotówJames Hornfischer: Neptune’s Inferno, s. 231.. W 1944 roku Boforsy były najlepszą dostępną bronią służącą zwalczaniu atakujących samolotów kamikaze. Mimo to, okazało się, że pocisk o wadze 0,9 kg jest zbyt mały aby zmieścić dostępny wówczas zapalnik zbliżeniowy VT, oraz zbyt mały aby całkowicie zniszczyć samolot kamikaze. left|thumb|Magazynki z amunicją 40 mm ładujące zamek podwójnego zestawu Boforsa thumb|Zestaw poczwórny Boforsa w czasach wojny koreańskiej.