Obok magazynków z amunicją, widoczna także zainstalowana na jednej z par antena radaru kierowania ogniem Mk 24. Wszystkie chłodzone wodą Boforsy marynarki amerykańskiej były zestawione w parach – lewa armata była zawsze działem Mark 1, prawa zaś Mark 2, które poza samymi elementami lufy nie były wymienne między sobą. Co do zasady, działa te były podobne do brytyjskich, z automatami ładowania podobnymi do brytyjskich typów D i E – odpowiednio, lewe i prawe – w brytyjskich działach Mark IV. Pojedyncza seria w trybie automatycznym mogła być wystrzelona z szybkością 160 pocisków na minutę. Średnica lufy ponad komorą nabojową wynosiła 142 mm, objętość zaś zamka 0,464 dm³. Dla dział tych używano pocisków ogólnego zastosowania HE (high explosive), zapalających oraz przeciwpancernych (AP – armor piercing). W użyciu były również naboje smugowe wypalające się w ciągu 8,5 do 10,5 sekundy po strzale, które ulegały samodestrukcji po 3700 do 4600 metrach lotu. Masa ładunku miotającego naboju wynosiła 0,315 kg, zaś waga i długość kompletnego naboju wynosiły 2,15 kg oraz 447,5 mm. Przy ciśnieniu roboczym 3070 kg/cm², donośność pozioma działa wynosiła 10 060 metrów przy elewacji lufy 42°, natomiast donośność pionowa 6950 metrów przy elewacji 90°.