W 1545 roku reprezentanci pospólstwa starali się zmusić Radę Miasta do ustępstw ustrojowych. Domagano się lepszego traktowania mieszczan w tym stosowania ograniczeń względem cudzoziemców nieposiadających prawa miejskiego oraz wobec Żydów i Romów. Reprezentanci zażądali przywileju do zwoływania swoich posiedzeń przynajmniej dwa razy w roku. Zwrócono uwagę na konieczność ograniczenia zbędnych wydatków, reformy sądownictwa, powołania po 8 przedstawicieli z każdego kwartału do rozwiązywania konfliktów za porozumieniem stron. Żądano zniesienia lichwy, respektowania statutów cechowych, zmniejszenia prac publicznych (szarwarków) na Żuławach..
Po odrzuceniu postulatów, w sierpniu 1552 r. Trzeci Ordynek wystąpił z kolejnymi żądaniami. Dotyczyły one między innymi: możliwości zwoływania własnych posiedzeń najmniej dwa razy w roku i obsadzania wolnych miejsc we własnej reprezentacji, zakazu praktykowania nepotyzmu w Radzie Miasta, nałożenia na Radę Miejską obowiązku przedstawiania przed jego delegatami dokumentacji finansowej, zakazu podejmowania uchwał we wszystkich ważniejszych sprawach bez porozumienia z Trzecim Ordynkiem oraz respektowania praw i przywilejów cechów.