W XVII i XVIII w. Ossolińscy trzykrotnie uzyskiwali dla Rudki przywileje na targi i jarmarki: 1664, 1728 i 1774 r. W XVIII w. wytapiano w tych okolicach żelazo. Do dzisiaj, jedno z miejsc nad Nurcem nazywa się hamernią. Pod koniec XVIII w. miejscowość zamieszkiwali głównie katolicy. Około 1790 r. znajdowała się tu również kilkudziesięcioosobowa grupa Żydów, którzy założyli swój samorząd. Znacznie mniej było unitów i ewangelików. W latach 1795–1807, gdy Rudka była w zaborze pruskim, w 64 domach mieszkało niewiele ponad 500 osób.
W połowie XIX w. dobra rudzkie składały się z 10 folwarków: Rudka, Olendy, Mień, Koryciny, Siemiony, Targowisk, Aleksandrowo, Grodzisk, Kabaćki, Kobyla oraz dwudziestu wsi.
30 stycznia 1863 r. grupa powstańców, dowodzona przez Władysława Cichorskiego Zameczka, zaatakowała stacjonujących w Rudce kozaków. Za udział w powstaniu, władze rosyjskie zesłały kilkadziesiąt osób w głąb Rosji. W roku 1865 zlikwidowano gminę (założoną w 1861 r.) i włączono ją do gminy Grodzisk. Miejscowych chłopów uwłaszczono gruntami o powierzchni ponad 750 ha. Nadziały ziemi uzyskało 57 gospodarzy. W końcu XIX w. w pobliżu Rudki rozwinęły się leśne osady przemysłowe, w których produkowano smołę i terpentynę.