W latach 1919–1934 Rudka była siedzibą gminy obejmującej 31 miejscowości. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku we wsi i folwarku w 166 budynkach mieszkało łącznie 1060 osób, wśród których 1.026 było wyznania rzymskokatolickiego, 6 prawosławnego a 28 mojżeszowego. Jednocześnie 6 wśród wszystkich mieszkańców zadeklarowało białoruską przynależność narodową. W latach 20. obszar dóbr wynosił około 6950 ha. W kolejnych latach Potoccy parcelowali i zalesiali folwarki. W 1927 r. dobra rudzkie przejął ostatni właściciel majątku, Franciszek Salezy Potocki, wieloletni dyrektor Departamentu Wyznań w Ministerstwie Wyznań, Religii i Oświecenia Publicznego. W latach 30. XX w. funkcjonował tu też niewielki ośrodek sanatoryjny.
Podczas II wojny światowej Sowieci urządzili tu lotnisko, a majątek upaństwowili. W 1941 r. Niemcy przejęli dobra i zarządzali nimi do ponownego przejęcia przez Sowietów. W 1944 r. majątek rudzki został upaństwowiony na podstawie dekretu PKWN. Ziemię objął państwowy zakład rolny, lasy dworskie upaństwowiono. W 1945 r. w Rudce mieszkało 1541 osób.
Od 1959 r. we wsi funkcjonuje szkoła rolnicza. W maju 1960 r. pożar zniszczył znaczną część miejscowości. W latach 1953–1976 Rudka była siedzibą gminy i gromady.