Historia kościoła Najstarsze, znane uposażenie kościoła rudzkiego pochodzi z roku 1442. Spadkobiercy Pretora: żona, syn Skierdo oraz synowie zmarłego Stanisława (drugiego syna Pretora) – Jan, Jerzy i Stanisław, będąc w swej siedzibie w Korczewie, jako kolatorzy, uposażyli w Rudce kościół pw. Wszechmogącego Boga i Wszystkich Świętych. Plebanem w tym czasie był Jan z Sochaczewa, zwany Gozdowa. W skład uposażenia wchodziła danina z karczmy w postaci 12 groszy i 4 kur, dwie włóki gruntu oraz plac z ogrodem. Dokument ten był potwierdzeniem i poszerzeniem wcześniejszych nadań nowemu plebanowi.
W roku 1486 Stanisław, pan na Korczewie, Rudce i Mordach postanowił uściślić poprzednie zapisy i dokonać nowych nadań na rzecz księdza Jana. Darował plebanowi dodatkową, trzecią włókę ziemi. Zezwolił także na osadzanie kmieci, z nadanymi im gruntami i posiadanie chłopów bezrolnych (ogrodników). Ponadto pleban otrzymał grunt zwany Silki na staw rybny oraz prawo mielenia zboża, w tym dwóch korców pszenicy na tydzień, a jęczmienia według potrzeb. Ksiądz zobowiązał się do odprawiania dwóch mszy świętych (za grzechy i zbawienie kolatorów) oraz kolejnej na wypadek śmierci kogoś z rodziny darczyńcy, a w wigilię mszy śpiewanej z procesją dookoła świątyni.