Szpital św. Gertrudy w Gdańsku (St. Gertruden Hospital) – szpital w Gdańsku wybudowany przed rokiem 1342, zniszczony w 1945 roku. Znajdował się przy głównym szlaku komunikacyjnym, naprzeciwko Bramy Długoulicznej.
Historia Pierwsza wzmianka o Szpitalu św. Gertrudy pochodzi z roku 1342. Szpital przeznaczony był dla podróżnych, których patronką była święta Gertruda. Mieścił się przy obecnej ulicy Wały Jagiellońskie. Przy budynku szpitalnym znajdowała się kaplica cmentarna św. Gertrudy. Leczono w nim przede wszystkim osoby z chorobami zakaźnymi. W 1520 roku w obliczu zagrożenia przez wojska zakonu krzyżackiego mieszkańcy Gdańska profilaktycznie spalili szpital, wkrótce potem gmach odbudowano. Ze względu na rozbudowę umocnień Głównego Miasta w 1563 roku wyburzono gmach i przeniesiono na prawy brzeg Kanału Raduni, między fosą Starego Przedmieścia a obecną ul. Mostową i Traktem św. Wojciecha. Szpital otrzymał pomoc finansową od Rady Miasta. Z publicznej kolekty zebrano 643 grzywny. Drugim etapem wsparcia finansowego instytucji było przekazanie niewykorzystanych przez miasto funduszy barbaresków, tj. zaplanowanych środków na wykup marynarzy z niewoli pirackiej. Do patronki szpitala nawiązuje Bastion św. Gertrudy. W 1576 r., podczas wojny Gdańska z królem polskim Stefanem Batorym, nowe zabudowania ponownie uległy zniszczeniu.