Po pogromie kieleckim w 1946 przeniósł się do Paryża. Tam zaangażował się w działalność w Paryskim Kongresie Kultury Żydowskiej, co pozwoliło mu w 1948 odwiedzić Stany Zjednoczone, aby wziąć udział w Światowej Konferencji Kultury Żydowskiej, gdzie przemawiał w 30 miastach. W 1948 zamieszkał w Nowym Jorku, by następnie w 1950 zamieszkać w Argentynie, gdzie podjął pracę sekretarza Kongresu Kultury Żydowskiej i zajął się organizacją wydawnictwa Kium. Zginął w katastrofie lotniczej w Córdobie (wraz z pozostałymi 24 osobami na pokładzie), 23 kwietnia 1954 lecąc z Mendozy, gdzie prowadził jeden ze swoich wykładów, do rodzinnego Buenos Aires.
Dziedzictwo Po jego śmierci w 1955 została opublikowana poświęcona mu księga pamiątkowa Szmerke Kaczerginski ondeknbuch. Kaczergiński po śmierci jest autorem o niewielkiej popularności poza kręgami jidysz, mimo znacznej popularności jego piosenek. Jego publikacje są źródłem większości zachowanych pieśni jidysz z okresu II wojny światowej. Zebrał ich ponad 250.
Życie prywatne Szmerke Kaczergiński ożenił się w 1943 w getcie z Barbarą Kaufan, która niedługo potem zmarła. W 1947 poślubił Meri Szutan, z którą miał córkę Libele.
Kaczergiński w literaturze występuje pod różnymi wariantami swojego imienia, m.in.