Miejscowość była wsią książęcą, a później królewszczyzną, czyli wsią królewską, w której znajdował się folwark zwany „Peszlów” należący do królów polskich. Zarządzali nim tenutariusze wywodzący się z polskiej szlachty. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1465 odnotowana w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1508 leżała w parafii św. Wojciecha w Poznaniu.
Pierwszy zapis związany ze wsią pochodzi ze źródeł kościelnych, z Rocznika kapituły gnieźnieńskiej gdzie pod datą 1245 odnotował równinę koło Śródki rozpościerającą się od drugiego mostu, który prowadzi do kościoła św. Małgorzaty, za rzekę Cybinę, aż do góry wsi Rataje zapisanej po łacinie jako „Villa Colonorum” (pol. „Wieś kolonistów”), a stąd dalej na zachód za wzgórzem do rzeki Warty, tak że w granicach tych zawierała się również wieś Chartowo. Z 1253 pochodzi kolejny dokument wystawiony przez kancelarię książąt wielkopolskich, braci Przemysła I oraz Bolesława Pobożnego, którzy lokując miasto Poznań, nadali wójtowi nowe wsie, a w tym m. in. Rataje, Piotrowo, Żegrze, Starołękę. Dokument rozciągał na te wsie uprawnienia sądowe wójta ze wsi „Boguthe villa”.