Pod koniec XIV wieku we wsi znajdowały się role królewskie oraz chłopskie. W 1396 oficjał poznański zawyrokował w sporze sądowym o dziesięciny z Ratajów, które z ról uprawianych dla króla przysądził kanclerzowi wielkopolskiemu, a dziesięciny z ról chłopskich Mikołajowi Magince wikariuszowi katedry poznańskiej.
W 1401 Uniwersytet Krakowski otrzymał od króla Władysława II Jagiełły uposażenie kanclerza wielkopolskiego, do którego należała m. in. prebenda w kolegiacie NMP in Summo w Poznaniu, w której mieściły się także okoliczne wsie; w tym Rataje. W 1473 Stanisław Lubicki mieszczanin poznański wziął w dzierżawę od Uniwersytetu Jagiellońskiego dziesięciny z Ratajów na 9 lat. Rozwiązanie tej umowy nastąpiło w 1481.
W 1406 król polski Władysław II Jagiełło ufundował klasztor karmelitów Bożego Ciała pod Poznaniem i nadał mu m. in. prawo budowy młyna zbożowego naprzeciw królewskiego folwarku Rataje. W 1420 odnotowano jako świadka Wojsława, który był najemnym robotnikiem zwanym ratajem pochodzącym ze wsi Rataje. W 1447 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk zatwierdził przywilej króla Władysława Jagiełły z 1443, zezwalający miastu Poznań zabudować groblę za bramą Wodną, idąc do królewskiego folwarku zwanego Rataje.