Ten mały drapieżnik zamieszkuje tereny półpustynne, oazy, formacje typu wadi, gdzie występują tamaryszki (Tamarix) i oleandry pospolite (Nerium oleander). Brodawkonosy małe zwykle odpoczywają w płytkich jaskiniach, skalistych niszach, wysuszonych studniach, a nawet katakumbach i opuszczonych domach ludzkich w dużych koloniach, często w towarzystwie brodawkonosa dużego (R. microphyllum). W Pakistanie znaleziono 76 osobników w wiecznie zielonym lesie subtropikalnym.
Swe legowiska brodawkonosy te opuszczają 10–15 minut po zachodzie słońca.
Morfologia mały|Mała grupa brodawkonosów małych Długość ciała od 53 do 65 mm; ogon od 54 do 78 mm; ucho długości 16–20 mm; przedramię 46–65 mm, masa ciała waha się w granicach 6,5–12 g. Jest o wiele mniejszy od swego krewnego brodawkonosa dużego, ale ma od niego większy ogon, czasami znacznie dłuższy od swego przedramienia. Jego ubarwienie jest różne, często w tonacji jasnego szarobrązowego koloru, czasem z jasnymi częściami sierści na klatce piersiowej i brzuchu. Jesienią, gdy ssaki te gromadzą duże ilości tłuszczu, ich uropatagium i części brzuszne stają się jaśniejsze (za sprawą białego koloru tłuszczów). Narośl na nosie (ang. nose-leaf) zadarta do góry, z wyraźnym poprzecznym wybrzuszeniem. Czaszka smukła, żuchwa długości 18–21 mm. Język osiąga do 13,4 mm i może ważyć do 1,2 g.