Był zwolennikiem współpracy czesko–słowackiej, podczas I wojny światowej angażował się w negocjacje z czeskimi politykami (współpracował także z czeską organizacją Maffia) i promował ideę Czechosłowacji. 1 maja 1918 roku wygłosił w Liptowskim Mikułaszu przemówienie, w którym nawoływał do utworzenia wspólnego państwa Czechów i Słowaków, było to pierwsze oficjalne słowackie wystąpienie na ten temat. W sierpniu 1918 roku został na dwa miesiące internowany przez Węgrów. 28 października 1918 roku przybył do Pragi, gdzie uczestniczył w posiedzeniach Czechosłowackiej Rady Narodowej i w imieniu Słowaków podpisał deklarację o utworzeniu państwa czechosłowackiego.
W listopadzie 1918 roku został premierem Tymczasowego Rządu Słowacji. Następnie został mianowany ministrem pełnomocnym ds. administracji Słowacji, gdzie początkowo posiadał praktycznie nieograniczone uprawnienia, przez co czasem nazywano go „dyktatorem”. W 1920 roku został zastąpiony na tym stanowisku przez socjaldemokratę . Następnie krótko pełnił funkcję ministra zdrowia, a w latach 1921–1922 ministra edukacji. W latach 1918–1925 był posłem, a następnie, do 1935 roku, senatorem w Zgromadzeniu Narodowym. Pracował także jako wykładowca na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie, gdzie w 1923 roku uzyskał habilitację, a w 1935 roku tytuł profesora.