W 1937 roku przeszedł na emeryturę.

Na początku lat 30. XX wieku popadł w kłopoty finansowe i zajął się handlem dziełami sztuki, eksperci często podważali jednak autentyczność oferowanych przez niego obrazów. Dzięki pomocy osób z otoczenia czechosłowackiego prezydenta (m.in. Přemysla Šámala) udało mu się sprzedać obrazy czechosłowackim przemysłowcom i spłacić długi.

W drugiej połowie lat 30. XX wieku wycofał się z polityki i podjął pracę jako lekarz w uzdrowisku w Trenczyńskich Cieplicach. Krytykował powstanie Republiki Słowackiej pod przywództwem ks. Jozefa Tiso. Podczas II wojny światowej był organizatorem słowackiej konspiracji uznającej rząd Edvarda Beneša. Po wybuchu słowackiego powstania narodowego został, obok komunisty Karola Šmidkego, jednym z dwóch współprzewodniczących , po stłumieniu powstania przedostał się do ZSRR. W grudniu 1944 roku został zaocznie skazany na karę dożywotniego więzienia przez sąd w Bratysławie, wkrótce potem karę zmieniono jednak na karę śmierci. Był również przewodniczącym .

W lutym 1945 roku pełnił funkcję komisarza ds. oświaty. Po wyzwoleniu Czechosłowacji, 6 listopada 1945 roku objął stanowisko ministra finansów w rządzie Zdenka Fierlingera, które pełnił do 2 lipca 1946 roku.