Wszystkie jednostki tego typu wzięły udział w działaniach wojennych podczas II wojny światowej, uczestnicząc we wszystkich większych bitwach morskich wojny na Pacyfiku, prowadziły także operacje na obszarze Atlantyku. USS „Astoria”, „Quincy” oraz „Vincennes” zostały zatopione 9 sierpnia 1942 roku w bitwie koło wyspy Savo w trakcie kampanii na wyspach Salomona, pozostałe okręty zakończyły służbę w United States Navy wkrótce po wojnie.
Geneza Po wejściu w życie postanowień traktatu waszyngtońskiego z 1922 roku, większość sygnatariuszy umowy rozpoczęła budowę okrętów maksymalnie wykorzystujących traktatowy limit wyporności 10 000 ton standardowych uzbrojonych w działa o największym dozwolonym kalibrze 203 mm, określanych jako krążowniki traktatowe lub waszyngtońskieLeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 11. Pierwszy amerykański okręt traktatowy miał jednak wejść do służby dopiero na koniec 1929 roku, podczas gdy Wielka Brytania ukończyła już 11 krążowników waszyngtońskich i miała kolejne cztery w budowie, zaś Japonia miała osiem krążowników traktatowych (w tym typów Furutaka i Aoba) i cztery w budowieJohn Jordan: Warships After Washington, s. 148-149.