W tym samym roku, Stany Zjednoczone miały siedem kolejnych jednostek na różnych etapach budowy przed wodowaniem. W Stanach Zjednoczonych powstawały w tym czasie krążowniki typu Pensacola (9100 ton), następnie stanowiące ich ulepszoną wersję jednostki typu Northampton (9006 ton). Podobnie jak konstrukcje innych krajów, jednostki te wyposażone zostały w maksymalnie dopuszczalny kaliber dział artylerii głównej, jednak przez bardzo konserwatywne wyliczenia na etapie projektowym, w obu przypadkach przeszacowano wyporność tych okrętówNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 125.. W rezultacie, zarówno typ Pensacola jak i Northampton miały zbyt niską wyporność kosztem wytrzymałości konstrukcji i jakości ochrony biernej okrętów – w tym grubości opancerzeniaLeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 77.
Po uświadomieniu sobie wynikających z tego słabych stron tych konstrukcji, stało się oczywiste, że wynosząca niemal 1000 ton rezerwa wyporności może zostać wykorzystana celem ulepszenia opancerzenia kolejnych okrętów, zwłaszcza wprowadzenia pewnej limitowanej ochrony przeciw pociskom dział 203 mmNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 139..