W 1823 r. istniał już pierwszy, północny odcinek ulicy Stawowej, zaczynający się przy ulicy Tadeusza Kościuszki, a kończący przy ulicy Józefa Piłsudskiego. Wówczas to (w 1923 r.) nadano temu odcinkowi nazwę nawiązującą do położonych nieco dalej na południu Pól Stawowych (1924 r.). Jeszcze w 1850 r. przy ulicy znajdowały się tylko trzy domy. Na południe od krańca ulicy do lat 40. XIX wieku wzdłuż współczesnych ulic: Wojciecha Bogusławskiego i Kolejowej do ulicy Tęczowej biegła polna droga, która równocześnie stanowiła granicę miasta. W miejscu tej drogi urządzono ulicę po 1845 r., kiedy to powstał jej projekt. W 1946 r. zbudowano wzdłuż tej ulicy linię kolejową biegnącą od dworca w kierunku zachodnim, jednak początkowo z torami w poziomie ulic, co stanowiło istotne utrudnienie dla zwiększającego się ruchu pojazdów, tramwajów i pieszych. Takie usytuowanie ulic zdegradowało także wspomnianą ulicę Nasypową. W planie regulacyjnym przedmieść z 1856 r. przewidziano w związku z tym budowę nowej ulicy do zastąpienia ulicy Nasypowej. Została ona wytyczona w latach 1864-1887 w 4 odcinkach, a dziś nosi nazwę ulicy Swobodnej i Suchej.