Oryginalny system nie uwzględniał płytek leżących w bruzdach, gdyż w tamtym czasie techniki mikroskopowe nie pozwalały na ich dokładną identyfikację, w związku z czym był w następnych dziesięcioleciach modyfikowany. Kolejne rzędy to: ’ – apikalne (szczytowe) a – interkalarne (pośrednie, anterior) ’’ – preekwatorialne (precingularne, okrężne górne), położone bezpośrednio nad bruzdą poprzeczną c – cingularne (wewnątrz bruzdy poprzecznej) ’’’ – postekwatorialne (postcingularne, okrężne dolne), położone bezpośrednio nad bruzdą poprzeczną p – interkalarne (pośrednie, posterior) ’’’’ – antapikalne (szczytowe dolne) s – brzuszne (wewnątrz bruzdy podłużnej).
Tarczki mają różny kształt, przy czym ze względu na typowy kształt, tarczkę 1’ (pierwszą tarczkę apikalną) nazywa się tarczką rombową. Prawidłowa tabulacja może sprawiać problemy, gdy tarczki zlewają się ze sobą.