Prostopadle do niej znajduje się bruzda podłużna (sulcus). W odróżnieniu od okrężnej, ta bruzda nie okala całej komórki, znajdując się tylko po stronie brzusznej, z niej wyrastają dwie wici. Określenia stron brzuszna-grzbietowa, lewa-prawa, typowe dla morfologii zwierzęcej, pochodzą z czasów, gdy bruzdnice uważano za jednokomórkowe zwierzęta.
Układ tarczek jest cechą charakterystyczną dla rodzajów czy gatunków. Sposób ich opisu nazywa się tabulacją. W literaturze fykologicznej za standardowy schemat tabulacji przyjmuje się wprowadzony na początku XX wieku przez Charlesa Atwooda Kofoida. Rzędy tarczek oznacza się w nim małymi kreskami w indeksie górnym (primami), a kolejne tarczki w rzędzie – cyframi arabskimi. Numer pierwszy daje się tarczce leżącej po stronie brzusznej. ’ oraz ’’ to rzędy tarczek wieczka, a ’’’ i ’’’’ denka. Jeżeli występuje więcej rzędów, określa się je jako interkalarne i oznacza literami łacińskimi, choć oryginalny system Kofoida zakładał dla nich zero w indeksie górnym (°).