Dopiero 27 sierpnia rząd zatwierdził plan przeznaczenia Wzgórz Golan pod działalność rolniczą.
W styczniu 1968 roku na Wzgórzach Golan istniały już trzy osiedla cywilno-wojskowe Brygady Nachal (Nachal Snir, Nachal Golan, Nachal El-Al) oraz trzy osiedla cywilne (kibuc Golan/Merom Golan, Mewo Chamma i En Ziwan).
29 sierpnia 1968 roku Jigal Allon przedłożył premierowi Lewiemu Eszkolowi propozycję aneksji Wzgórz Golan, jednak premier nie zaakceptował tej propozycji.
W 1969 rząd stworzył kolejny program, który zakładał zwiększenie liczby osadników do 50 000. 20 000 osób miałoby mieszkać w osiedlach rolniczych, a 30 000 w miejskich.
Do 1973 roku skupiono się na zasiedlaniu południa Wzgórz Golan oraz w rejonie Al-Kunajtiry. Z jednej strony, stworzenie osiedli na tym obszarze było jednym z priorytetów rządu, ale z drugiej strony nie stanowiłyby one istotnej wartości dodanej dla izraelskiej gospodarki. mały|Widok na Syrię z izraelskich umocnień. Wojna Jom Kipur w 1973 roku spowodowała szkody gospodarcze w regionie Wzgórz Golan. Wiele osiedli zostało także zniszczonych. Po dojściu do władzy Likudu w 1977 roku wzmocnienie osiedli na Wzgórzach Golan stało się priorytetem polityki rządu. Wysiłki skupiono tym razem nie na południu, a w rejonie Al-Kunajtiry.