Izraelczycy postanowili, że poza działaniami dyplomatycznymi na arenie międzynarodowej, będą kierować się polityką faktów dokonanych. W tym celu 25 czerwca, na spotkaniu rządowym, Menachem Begin zaproponował zniszczenie miasta Banjas. Spotkało się to z aprobatą ministra obrony Moszego Dajana, a wojsko wykonało rozkaz zniszczenia miasta, pozostawiając tylko meczet, kościół i dom szejka z czasów osmańskich. mały|Widok na Merom Golan. W plany zasiedlenia Wzgórz Golan zaangażowali się także przedstawiciele miejscowości z Górnej Galilei. Sprzeciwiali się oni oddaniu Wzgórz Golan Syryjczykom, ponieważ w latach 1948–1967 to oni ponosili największe straty w związku z ostrzałami artyleryjskimi. Ruch ten zyskał poparcie Jicchaka Tabenkina, który nawoływał do osiedlania się na wszystkich zdobytych w wojnie terenach. Działacze zyskali poparcie Dowództwa Północnego, które oddelegowało żołnierzy do pilnowania transportów żywności i materiałów budowlanych na Wzgórza Golan. 3 lipca minister pracy Jigal Allon zaproponował utworzenie dwóch, maksymalnie trzech obozów, które miałyby się zająć rozpoczęciem prac rolniczych. 14 lipca na Wzgórza Golan wyjechał pierwszy transport z osadnikami, którzy otrzymali zgodę wyłącznie od ministra Allona.