Było to korzystne dla cechu słupskiego i w powiązaniu ze wzrostem wydobycia jantaru w tym okresie oraz dodatkowymi przydziałami rekompensującymi brak dostaw w czasie wojny, skutkowało największym w dziejach rozwojem cechu, trwającym do końca lat 70. XVIII wieku, przejawiającym się m.in. potrojeniem liczby pełnoprawnych mistrzów. Generalny trend spadku pozyskiwania nowego surowca we Wschodnich Prusach zaczął się na początku lat 80. XVIII wieku, w efekcie czego liczba pełnoprawnych mistrzów słupskich zmalała ponownie do 54 w roku 1798. Próbowano znaleźć lokalne źródła jantaru, wykupując prawo zbierania go na plażach regionu Łeby i Pomorza Zachodniego, a także otwierając kopalnię bursztynu w Możdżanowie, czynną od 1782 do co najmniej 1785 roku oraz małe kopalnie w I połowie i w latach 50. XIX wieku m.in. w Dretyni, Barcinie oraz Trzcinnej, jednak nie przyniosło to trwałej poprawy zaopatrzenia (kopalnie te były prywatne, ale urobek sprzedawano cechowi słupskiemu), toteż liczba mistrzów (obu kategorii łącznie) sukcesywnie spadała: w 1798 było ich 95, w 1812 – 66, w 1828 – 36, a w latach 50. i 60 XIX wieku już tylko 8–9. Dodatkowy problem stanowiła liberalizacja sprzedaży bursztynu w Prusach i likwidacja systemu gwarantowanych cechowi przydziałów w roku 1836.