W efekcie tych procesów w 1883 roku cech bursztynników w Słupsku został rozwiązany.
Po 1883 roku, aż do lat 30 XX wieku działała w Słupsku zmienna liczba przedsiębiorstw zajmujących się produkcją wyrobów bursztynowych i ich imitacji. Niektóre z nich posiadały własne, lokalne, małe kopalnie bursztynu.
W okresie istnienia cechu słupskiego znaczna część jego produkcji wyrobów bursztynowych przypadała na paciorki bursztynowe, w średniowieczu wykorzystywane do wyrobu różańców, a później np. naszyjników. Badacze bursztynnictwa sądzą, że mistrzowie słupscy w XVII wieku specjalizowali się w wytwórstwie bogato rzeźbionych bursztynowych rękojeści sztućców. Znane są też będące dziełem rzemieślników słupskich bursztynowe wyroby z XVIII wieku przeznaczone dla arystokracji niemieckiej: medaliony, szachy, warcaby, kasetki, a nawet wyroby na dwór carski w Rosji oraz medaliony i tabakiery bursztynowe z I poł. XIX wieku. W zbiorach Muzeum Wiktorii i Alberta znajdują się komplety sztućców z elementami bursztynowymi, pochodzące przypuszczalnie ze Słupska.
Zobacz też Cech bursztynników w Gdańsku Cech bursztynników w Królewcu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bursztyniarstwo Kategoria:Historia Słupska Kategoria:Cechy rzemieślnicze