Dzięki tej publikacji zarówno badacze jak i artyści mają łatwy dostęp do odbitek polskiego drzeworytu ludowego i rozpoczyna się większe zainteresowanie ludową grafiką.
Po śmierci Marii Dembowskiej w 1922 roku, jej podhalańskie zbiory zostały przekazane do Muzeum Tatrzańskiego. 11 desek z drzeworytami płazowskimi w spadku dostał powiązany rodzinnie z Dembowską Józef Mehoffer, a jedna w ręce przyjaciółki Wandy Lilpopowej. Wcześniej, w 1921 roku Maria Dembowska przekazała 1 drzeworyt do Muzeum Etnograficznego w Krakowie (obustronnie wycinany z Ostatnią Wieczerzą i św. Jerzym). Wtedy też córka Henryka Sienkiewicza Jadwiga Korniłowiczowa, a także ówczesny dyrektor Muzeum Tatrzańskiego, Juliusz Zborowski, zabiegali, by Józef Mehoffer i Wanda Lilpop, przekazali drzeworyty do Muzeum Etnograficznego w Krakowie. Udało się to w 1926 roku, dziś można je oglądać tam na wystawie stałej. Reaktywacja drzeworytnictwa mały|361x361px|Pamiątkowy dyplom wpisu do Krajowego rejestru dla działań z drzeworytem płazowskim. Po oddaniu desek drzeworytniczych przez Kostrzyckich do kolekcji Marii Dembowskiej w Zakopanem tradycja drzeworytnicza w Płazowie wygasła.