Elizabeth, nazywana wśród Błękitnych Pończoch (kobiet należących do Towarzystwa Błękitnych Pończoch) Królową Bluesa, prowadziła i urządzała spotkania towarzystwa od ok. 1750 roku. Był to nieformalny ruch społeczno-edukacyjny grupy uprzywilejowanych kobiet kładący nacisk na edukację i współpracę. Stracił na popularności pod koniec XVIII w. Kobiety zbierały się, aby dyskutować o literaturze. Zapraszały na spotkania wyedukowanych mężczyzn. Rozmowy o polityce były zabronione, to literatura i sztuka były głównymi tematami rozmów. Kobiety wspierały się w czytaniu, pisaniu i tworzeniu. Wiele z nich publikowało dwoje teksty.
Elizabeth Montagu wydała w swoim życiu dwie prace. W 1760 George Lyttelton zachęcił ją do napisania trzech fragmentów Dialogów Umarłych, które przygotowała anonimowo. Dzieło składa się z serii rozmów pomiędzy żyjącymi a wybitnymi zmarłymi i jest satyrą XVIII-wiecznej próżności i zwyczajów. W dialogu 26 Herkules dyskutuje o cnotach. W dialogu 27 pani Mopish nie może dostać się na Pola Elizejskie ze względu na jej rozproszenie światem doczesnym. W dialogu 28 sprzedawca książek wyjaśnia Plutarchowi trudy publikowania we współczesnym świecie. W 1769 Elizabeth opublikowała Esej o dziełach i geniuszu Shakespeare’a, w którym obwołała Shakespeare’a największym angielski, i nie tylko, poetą.