Jednocześnie od 31 grudnia 1944 należał do Krajowej Rady Narodowej na wniosek PPR.
W 1947 odsunięty od pracy partyjnej, przeniósł się do Świdnicy początkowo do Dolnośląskiego Zjednoczenia Cukrowniczego, potem do Spółdzielni Rzeźniczo-Wędliniarskiej. W czerwcu 1948 usunięty z PPR, powrócił na Lubelszczyznę. Pracował jako dyrektor bazy roszarniczej lnu w Trawnikach, inspektor w Delegaturze Zjednoczenia Spółdzielczości Pracy, kierownik w Spółdzielni Pracy Robót Lądowo-Inżynierskich „Dźwignia” oraz Państwowego Funduszu Ziemi przy WRN w Lublinie. We wrześniu 1956 zrehabilitowany i przyjęty do PZPR. Już w kolejnym roku usunięty z niej, gdyż jako sekretarz zarządu okręgowego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację popierał przyjmowanie członków organizacji konspiracyjnych działających po wyzwoleniu oraz utrudniał działalność Urzędu Bezpieczeństwa. W kolejnych latach pracował w przedsiębiorstwach zależnych od ZBOWiD z branży rolniczej i budowlanej. W 1962 został starszym inspektorem Powiatowej Komisji Planowania Gospodarczego przy Prezydium PRN w Lublinie, później w Centralnym Zarządzie Uzdrowisk.