Dwadzieścia sześć tego typu urządzeń wyprodukowały zakłady Siemensa.
Historia thumb|250px|Okręt U-537 w zatoce Martin Bay na Labradorze, 22 października 1943 roku Czternaście stacji zostało rozmieszczonych w regionach arktycznych i subarktycznych (Grenlandia, Wyspa Niedźwiedzia, Spitsbergen i Ziemia Franciszka Józefa), a pięć rozmieszczono wokół Morza Barentsa. Dwie natomiast były przeznaczone do ulokowania w Ameryce Północnej. Zadanie to powierzono załogom okrętów podwodnych U-537 i U-867, ale drugi z nich został zatopiony przez brytyjskie lotnictwo we wrześniu 1944 roku.
Natomiast U-537, 18 września 1943 roku, dowodzony przez kapitana Petera Schrewe, wyruszył z Kilonii w Niemczech i skierował się na Atlantyk. Po drodze U-Boot trafił na sztorm, który poważnie go uszkodził, przez co okręt nie mógł się zanurzyć i stał się podatny na ataki alianckiego lotnictwa. Mimo to 22 października dotarł do północno-wschodniego wybrzeża Labradoru i skierował do zatoki Martin Bay. Na półwyspie Hutton zwiadowcy w ciągu godziny wytypowali miejsce do ulokowania stacji, którą umieszczono na wzgórzu, ok. 400 m od brzegu. Jej instalacją zajął się meteorolog dr Kurt Sommermeyer wraz ze swoim asystentem Walterem Hildebrantem oraz dziesięcioma marynarzami. Pozostała część załogi rozpoczęła w tym czasie naprawę okrętu.