Jan Kaniewski (ur. 27 stycznia 1897 w Warszawie, zm. ?) – polski działacz państwowy i partyjny i spółdzielczy, inżynier budownictwa wodnego, legionista i powstaniec śląski i warszawski. W latach 1945–1950 zastępca pełnomocnika Rządu RP na Okręg Pomorze Zachodnie i wicewojewoda szczeciński.
Życiorys W 1917 ukończył Prywatną Szkołę Filologiczną im. Staszica w Lublinie, następnie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich w Krakowie. Został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej i I Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w I powstaniu śląskim, podczas którego nawiązał kontakty ze środowiskami lewicowymi m.in. Marianem Buczkiem. W 1920 wyemigrował do Francji, po roku powrócił do Polski. Studiował na Politechnice Lwowskiej i Politechnice Warszawskiej, na drugiej z uczelni ukończył Wydział Inżynierii Wodnej. Od 1934 inspektor wodno-melioracyjny i kierownik referatu w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych.