Misja była nieoficjalna, a celem było zakończenie wrogości między Bizancjum i jego księstwem oraz wspólnej walki przeciwko przybyszom osmańskim w Tracji. Bizantyjczycy szukali pomocy nie u serbskiego władcy, ale u Heleny. Powitanie, którego zgotowała patriarsze, świadczyło o tym, że pomysł zakończenia schizmy z Kościołem bizantyjskim był jej bliski. Choć w pewnym momencie wycofała się z życia politycznego, nadal odgrywała ważną rolę. Nadzorowała odbudowę i renowację kilku wspólnot monastycznych.
Ostatnie informacje o panowaniu Heleny w Siar pochodzą z sierpnia 1365. Między 1360/1361 a sierpniem 1365 wydała serię z monet ze współrządcą syna, Vukašinem Mrnjavčevićem. Według badaczy to znak, że władca ten zyskał pozycję dzięki wsparciu Heleny, a może zawdzięczał tytuł łasce dawnej carycy. Helena pozostała w Siar najpóźniej do lata 1367. W sierpniu tego roku była wzmiankowana w dokumentach wydanych w Dubrowniku. Prawdopodobnie w tym czasie przebywała na dworze syna lub w dobrach zięcia.
Została pochowana obok męża, na terenie monasteru Świętych Archaniołów w pobliżu Prizrenu.
Przypisy
Kategoria:Zmarli w 1374 Kategoria:Władcy Serbii Kategoria:Bułgarskie władczynie Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Nemanicze Kategoria:Asenowicze Kategoria:Komnenowie