Podczas okupacji niemieckiej w latach 1941–1945 pracowała jako urzędniczka w Biurze Ochrony Przyrody w Krakowie, chroniąc cenne zbiory, a po zakończeniu wojny do 1948 roku w biurze Delegata Ministra Oświaty do spraw Ochrony Przyrody w Krakowie.
W dniu 21 kwietnia 1946 w kościele św. Anny w Wieprzu poślubiła Andrzeja Środonia. Mieli dwoje dzieci, syna Jana Środonia, profesora nauk o Ziemi i córkę Ewę Demianowską, geografkę.
W 1949 roku wróciła na Uniwersytet Jagielloński, gdzie do 1961 roku pracowała jako pracownik naukowy i kustosz w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin i Muzeum Paleobotanicznym. Równocześnie przez cały rok 1950 współpracowała z Państwowym Instytutem Geologicznym w Warszawie, którego Pracownia Paleobotaniki Czwartorzędu działała przy UJ. Stopień doktora w zakresie botaniki uzyskała w 1951 r. na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJ, na podstawie rozprawy pt. „Dziewanna wełnista w Polsce (Veratrum lanatum Schrad.)”, wykonanej pod kierunkiem profesora Szafera.