Od 1953 roku podjęła pracę w Zakładzie Botaniki PAN (później Instytucie), od 1 października 1953 na stanowisku adiunkta, pozostając w nim do końca kariery zawodowej.

W 1966 roku Rada Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UJ nadała jej stopień naukowy docenta w zakresie paleobotaniki na podstawie rozprawy habilitacyjnej „Flora tortońska Zatoki Gdowskiej”, co zostało następnie potwierdzone przez Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1983 uchwałą Rady Państwa powołano ją na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Botaniki PAN. W tym samym roku przeszła na emeryturę, ale kontynuowała pracę naukową.

Zmarła 21 marca 1995 roku w Krakowie. Pochowana została 23 marca 1995 na cmentarzu Rakowickim.

Działalność naukowa Początkowo skupiona na florystyce, po zakończeniu pracy nad doktoratem zwróciła się ku paleobotanice, która stała się głównym obszarem jej zainteresowań naukowych. Prowadziła badania w zakresie paleokarpologii trzeciorzędu, których wyniki opublikowała w dwóch ważnych dla poznania neogenu Polski monografiach o kopalnych owocach i nasionach pozyskanych z głębokich wierceń geologicznych. Po raz pierwszy w historii badań paleobotanicznych w Polsce badano tak pozyskany, trudny do analizy i interpretacji materiał. Pierwsza monografia stanowi opracowanie mioceńskiej flory „Zatoki Gdowskiej” (1966).