Po upadku powstania powrócił do pracy w Szpitalu Św. Ducha i w 1832 został ordynatorem Szpitala Starozakonnych i w 1838 został lekarzem naczelnym tego szpitala. W 1840 został dyrektorem Domu Zdrowia na Ordynackiem. Należał do Rady Lekarskiej Królestwa Polskiego oraz Rady Opiekuńczej Towarzystwa Dobroczynności. Był członkiem wielu towarzystw lekarskich: warszawskiego, berlińskiego, krakowskiego, wileńskiego, drezdeńskiego i moskiewskiego. Jest autorem ponad sześćdziesięciu prac naukowych publikowanych w „Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”, „Bibliotece Warszawskiej” oraz w prasie zagranicznej. W 1858 został odznaczony orderem św. Stanisława 3 klasy oraz przyznano mu nowe szlachectwo z herbem "Węglowiec".
Życie prywatne Żonaty z Ludwiką Gudeit córką Jana Bogumiła Gudeita i mieli pięcioro dzieci. Cztery córki wyszły za mąż za Anglików: Maria Ludwika Elżbieta za Artura Hasletta, kapitana inżynierii; Franciszka Emilia Elżbieta za Johna Bettsa, właściciela rafinerii złota i srebra; Julia Franciszka Kamila za Dawida Forbesa, geologa;