Mimo tego Sofija nie mogła znaleźć pracy. Nie honorowano jej dyplomu z powodu jej płci. Dopiero 1 października 1903 zaczęła pracę w charytatywnym prywatnym Ludowym Szpitalu dla Ubogich we Lwowie, którym kierował jej kuzyn Jewgien Ozarkiewicz. Personel pracował charytatywnie. Sofija wyspecjalizowała się w ginekologii, tym samym zostając pierwszą ginekolożką w Galicji. Organizowała kursy dla Sióstr Miłosierdzia i kursy dla położnych. Napisała ukraiński słownik terminologii medycznej. Współinicjowała powstanie Komisji Medycznej, pierwszego związku zawodowego lekarzy w Galicji.
W czasie I wojny światowej przebywała na froncie i leczyła Ukraińców w armii austriackiej. Po wojnie otworzyła we Lwowie prywatną praktykę lekarską. Była pierwszą lekarzą w Galicji i Austro-Węgrzech, która w walce z rakiem zastosowała radioterapię.
Twórczość literacka i działalność społeczna W 1884 wraz z Nataliją Kobrynską założyła pierwsze w Stanisławowie stowarzyszenie kobiet. W 1896 na zaproszenie Kobrynskiej napisała opowiadanie Piasek oraz pracę Niewolnictwo rodzinne kobiet w piosenkach i obrazach weselnych wydane w kobiecym almanachu pt. Pierwszy wianek zawierającym prace 17 autorek z Ukrainy. Podpisała je pseudnimem Yerina. Brał czynny udział w przygotowaniu almanachu.