Przyjaźniła się z Wasylem Stefanykiem i Olhą Kobylanśką. Stefanyka poznała w marcu 1895 na koncercie zorganizowanym z okazji rocznicy śmierci ukraińskiego poety Tarasa Szewczenki.
Po I wojnie światowej występowała z wykładami, brała udział w spotkaniach kobiet we Lwowie. Wstąpiła do Ukraińskiego Towarzystwa Kobiet z Wyższym Wykształceniem.
Życie prywatne Była córką unickiego duchownego Atanasa Daniłowicza Okuniewskiego. W 1866 rodzina przeniosła się z Dołżanki do Rusowa, a rok później do wsi Sadki koło Zaleszczyk, gdzie ojciec Sofiji został proboszczem. Po śmierci żony Karoliny Łuchakiwskiej (1870) pracował w parafii Sadhor. Potem, za pozwoleniem władz kościelnych, zaczął studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Ukończył je w 1881 z tytułem doktora medycyny. Pracował na Bukowinie. Wuj Sofiji, Kyrylo Danylowicz Okuniewski, był jednym z pierwszych Ukraińców z wyższym wykształceniem farmaceutycznym. Po śmierci matki Sofiję wychowywała ciotka Teofilia Okuniewskaja-Ozarkiewicz. Pozwalała Sofiji obserwować praktykę lekarską ojca.
W młodości przewidywano jej karierę pianistki. To znalazło swoje odbicie w twórczości Olhi Kobylanśkiej. Sofija stała się pierwowzorem pianistki w tekście Melancholijny Walc.