Kontrkultura lat 60. XX wieku, reprezentowana przez tzw. „dzieci kwiaty”, została w książce zinterpretowana przez pryzmat długiego trwania, kontynuacji oraz ewolucji formuły życia proponowanej przez cyganerię artystyczną fin de siècle’u oraz zasad amerykańskiego transcendentalizmu.

Opinie Doceniono „prowokacyjne”, choć „uzasadnione akademicko” zestawienia wspólnych kluczowych motywów poezji nowożytnej, modernistycznej, a także sztuki i muzyki rockowej związanej z ruchem hippisowskim. Maciej Urbanowski określił ją jako „wyrafinowaną, także stylistycznie”, klasyfikując ją jako kulturową propedeutykę do wiary chrześcijańskiej. Zauważono w niej również „medytacyjność” stylu, „esse-istyczność” (od łacińskiego terminu esse oznaczającego istotę rzeczy), „spokojną frazę, szerokość spojrzenia, otwartość, a nie wykluczenie”.