thumb|Wyobrażenie kogi na pieczęci Elbląga z połowy XIV wieku thumb|Przekrój poprzeczny kogi
Koga, koggaŚrednioniemieckie kogge od staro-wysoko-niemieckiego kocho, kocko zapożyczonego w XII w. ze starofrancuskiego coque (Der Duden in zwölf Bänden. T. 7. Mannheim-Leipzig-Wien-Zürich: Dudenverlag, 2006, s. 425; Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache. Berlin-New York: Walter de Gruyter, 2001, s. 508). – duży żaglowiec handlowyA. Brückner podaje jako nazwę ogólną dla okrętu (korabia), używaną w średniowieczu (XV w.), np. w Legendzie o św. Aleksym, u Biernata z Lublina (Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 243)., dostosowywany do celów wojennych, dominujący na akwenach Bałtyku i Morza Północnego w XIII–XV wieku, spotykany do początku XVI stulecia. Stanowił wówczas podstawowy typ statku użytkowanego przez miasta Hanzy.
Główne cechy Był to jednomasztowy okręt o kadłubie płaskodennym i pękatym (stosunek długości do szerokości 3:1), balastowym, z poszyciem zakładkowym (klinkierowym). Mało zwrotny, wyposażony był w ożaglowanie rejowe i najczęściej w jeden duży, prostokątny żagiel o powierzchni 80–170 m². Wyporność żaglowca wynosiła 80–200 t, dochodząc niekiedy do 300 tonMała encyklopedia wojskowa, dz. cyt., t. 2, s. 58..