Dwa lata później utworzono rezerwat krajobrazowy o znaczeniu państwowym „Ozero Synewyr” (960 ha), a następnie w 1980 i 1983 kolejne dwa rezerwaty tej samej rangi – odpowiednio botaniczny „Hłuchania” (obejmujący tereny podmokłe; według różnych źródeł 17 lub 23,1 ha) i leśny „Kamjanka” (tereny zajmowane przez gołoborza, pasmo kosodrzewiny i buczyny; 328 ha). W kolejnym roku utworzono rezerwat hydrologiczny lokalnego znaczenia „Ozirce” obejmujący 322,2 ha wokół jeziora o tej samej nazwie. Dodatkowo powołano też pomnik przyrody lokalnego znaczenia „Mineralni dżereła”.
Wreszcie na mocy rozporządzenia Rady Ministrów Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej z 5 stycznia 1989 roku utworzono Park Narodowy „Synewyr”. Objął on początkowo obszar 40 400 ha (404 km²) na terenie państwowych przedsiębiorstw leśnych (27 208 ha) oraz kołchozów (13 192 ha), z północną granicą opierającą się o główny grzbiet Karpat (Gorgan Wyszkowski). W 2009 roku na mocy ukazu prezydenta w jego granice włączono położone w południowej części tereny należące do leśnictwa Chust o powierzchni 2304 ha (23,04 km²). W 2019 roku obszar parku raz jeszcze powiększono. Zgodnie z ukazem prezydenta w skład parku wszedł niewielki teren należący do leśnictwa Miżhirja (377,8 ha;