Powyżej granicy lasu rozciąga się strefa subalpejska ze znacznymi połaciami porośniętymi przez kosodrzewinę (strefa tzw. krzywulców, karłowatych drzew o wysokości 1–2,5 m, od połoniny Horb po Wielki Gorgan; 1400–1600 m n.p.m.). Niewielkie obszary porasta też olsza zielona (tereny o większej wilgotności), jałowiec syberyjski (zgrupowania blisko granicy lasu, suche tereny około 1500 m n.p.m.) i jagody.
Kolejną powszechną formacją są subalpejskie łąki poleśne z typowymi gatunkami takimi jak bliźniczka psia trawka, śmiałek darniowy, kostrzewa czerwona czy mietlica pospolita. Znaczne obszary w wyższych partiach zajmują połoniny, jednak często spotykane są też murawy bliźniczkowe (psiary) o ubogim składzie gatunkowym – występujące na różnych wysokościach i na stokach o różnym nachyleniu.
Punktowo występujące tereny podmokłe cechują się całkowicie odrębnymi zbiorowiskami roślinnymi. Największą ich część zajmują torfowiska oligotroficzne położone na obszarach leśnych: Hłuchania (17 ha) i zarastające Zamszatka (4,2 ha), na których gatunki dominujące to wełnianka pochwowata oraz torfowiec czerwonawy. Mniejszy obszar zajmują torfowiska mezotroficzne (fitocenozy turzycowo-torfowcowe; np. turzyca dzióbkowata) i eutroficzne (grupy turzycowo-mszyste;